Po wczorajszej sesji globalny obraz rynków jest jednoznaczny: geopolityka wróciła na pierwszy plan i zaczęła brutalnie porządkować klasy aktywów. Na Wall Street indeks Dow Jones zakończył dzień lekką stratą rzędu 0,15%, S&P500 zatrzymał się praktycznie w miejscu, a Nasdaq zyskał ok. 0,4% – rynek technologii odzyskał część strat po nerwowym początku sesji, ale w tle widać wyraźną rotację w stronę energii i obronności. Skok cen ropy Brent o ponad 6% oraz lokalne maksima złota sprawiły, że pieniądz płynie do sektora naftowo gazowego, militarnego i szeroko rozumianych „bezpiecznych przystani”, podczas gdy linie lotnicze, turystyka i spółki wrażliwe na koszt paliwa wyraźnie odstają. Brak nowych kluczowych danych makro w USA nie uspokaja sytuacji – rynek na nowo wycenia ścieżkę stóp Fed, bo wyższa ropa to widmo uporczywej inflacji, a komentarze Trumpa o możliwym przedłużeniu operacji w regionie Zatoki podtrzymują awersję do ryzyka.

W Eurolandzie reakcja była znacznie ostrzejsza: DAX „zjechał” o ok. 2,6%, a w centrum wyprzedaży znalazły się energetycznie i kosztowo wrażliwe branże – chemia, lotnictwo, turystyka – co przy zamykaniu Cieśniny Ormuz i skoku cen energii uderza szczególnie mocno w niemiecką gospodarkę. Wyraźnie widać klasyczny „flight to safety”: defensywne spółki typu RWE czy Deutsche Börse trzymały się relatywnie lepiej, podczas gdy część firm zbrojeniowych po początkowym rajdzie oddała zyski, co pokazuje, że zmienność w tym segmencie jest ekstremalna. Azja dziś nad ranem dołożyła swoją porcję pesymizmu – KOSPI runął o ponad 6% po długim weekendzie, Nikkei i TOPIX spadły o ponad 2,9% przy jastrzębich komentarzach Banku Japonii, a szeroki region pozostaje pod presją wojny USA–Izrael–Iran oraz obaw o handel i łańcuchy dostaw. Co ciekawe relatywnie najlepiej bronią się rynki chińskie i Hongkong, które liczą na nowy pakiet bodźców i korzystają z rajdu spółek energetycznych.

Na tym tle GPW wchodzi w dzisiejszą sesję z mieszanym, ale technicznie wciąż nieprzełamanym obrazem. WIG20 po serii korekcyjnych świec wybronił wczoraj strefę wsparcia w rejonie 3362 – 3350 pkt. i zamknął dzień wyraźnym, popytowym stłumieniem (ok. +1,2% od otwarcia i -1,1% dzień do dnia), choć odbyło się to przy skokowym wzroście wolumenu, co świadczy o nerwowej przepychance między stronami rynku. Na wykresie dziennym indeks utrzymuje się powyżej rosnącej średniej SMA 200 (ok. 2991 pkt.), a wstęgi Bollingera wciąż są skierowane lekko ku górze – obecny ruch można więc na razie odczytywać jako korektę w trwającym średnioterminowym trendzie wzrostowym, a nie jego załamanie. Sygnalna RSI(14) oscyluje w okolicach 53 pkt., daleko od strefy wykupienia, co pozostawia przestrzeń do dalszego ruchu w górę, natomiast CCI przetestował podwyższone poziomy i słabnie, sygnalizując próbę powrotu podażowego momentum. DMI pokazuje wciąż przewagę +DI nad –DI, choć różnica się skurczyła – byki wciąż trzymają inicjatywę, ale geopolityczne tło sprawia, że jest ona mocno kwestionowana.

Kluczowe pytanie na dziś brzmi: czy WIG20 utrzyma wczorajsze odbicie od 3362 pkt. w otoczeniu słabszych kontraktów na USA (spadek futures o 0,7–1,1%) i czerwonej Azji? Scenariusz bazowy zakłada otwarcie z lekką presją podażową, zgodną z globalnym sentymentem, ale dopóki strefa 3362 – 3350 pkt. pozostaje nienaruszona, korekta ma wciąż charakter „kontrolowanego schłodzenia” po wcześniejszych wzrostach. Po stronie sektorowej można oczekiwać relatywnej siły energii, surowców, potencjalnie wybranych spółek defensywnych i zbrojeniowych, podczas gdy najmocniej narażone na presję są linie lotnicze, turystyka, część przemysłu energochłonnego i szeroki segment wzrostowy, jeśli rentowności obligacji dalej będą rosnąć. W przypadku stabilizacji kontraktów na Wall Street jeszcze przed naszym fixingiem, WIG20 ma szansę ponownie zaatakować okolice 3429 – 3435 pkt., gdzie przebiega lokalny węzeł podaży wg DiNapolego. Jeżeli jednak geopolityka znów się zaostrzy, a ropa będzie kontynuować rajd, realne staje się cofnięcie w okolice 3300 – 3270 pkt. tj. do istotnej strefy popytowej. Innymi słowy: dzisiejsza sesja na GPW będzie testem, czy Warszawa wciąż potrafi grać w grupie „relatywnych wygranych” z rajdu inflacyjno surowcowego, czy też dołącza do nerwowej, europejskiej wyprzedaży wymuszonej drożejącą energią i zamykającą się Cieśniną Ormuz.